پیشرفت در درمان سکته مغزی می تواند زندگی  بیماران بیشتری را نجات دهد.

محققان ییل روش هایی را برای درمان بیماران سکته مغزی پیدا کرده اند که در غیر این صورت ممکن است قابل درمان نباشد.

در یک مطالعه منتشر شده در مجله جراحی مغز و اعصاب ، محققان اصلی  Charles Matouk ، MD ، دانشیار جراحی مغز و اعصاب ، و Nils Petersen ، MD ، PhD دانشیار نورولوژی ، نشان می دهد که روشی به نام پانکچر مستقیم کاروتید (direct carotid puncture=DCT)  زندگی خیلی از بیماران را نجات می دهد که جایگزین خوب و با صرفه و امنی برای ترومبکتومی مکانیکی استاندارد برای بیماران با شریان های دسترسی دشوار می باشد.

آمریکایی ها هر ساله بیش از ۷۹۵،۰۰۰ سکته مغزی دارند که منجر به مرگ سالانه ۱۴۰،۰۰۰ می شود. گزینه های درمان بستگی به زمان انتقال بیمار سکته مغزی به بیمارستان دارد.

در طی چهار ساعت و نیم اول پس از شروع سکته ، بیماران می توانند فعال کننده پلاسمینوژن بافت (tPA) ، پروتئینی را که تجزیه کننده لخته های خون است ، دریافت کنند. اما بعد از آن ، برای tPA خیلی دیر است ، زیرا خطر خونریزی بیش از حد زیاد می شود. برای شدیدترین نوع سکته ، ناشی از مسدود شدن لخته خون در شریان اصلی مغز ، پزشکان تلاش می کنند tPA و ترومبکتومی را ترکیب کنند ، روشی که در آن از استنت برای از بین بردن لخته ایجاد کننده سکته استفاده می شود. جراحان با قراردادن کاتتر از طریق شریان بیمار ، استنت را به مغز می رسانند که این روش معمولاً از کشاله ران صورت می گیرد. اگرچه این متد در بسیاری از موارد به خوبی کار می کند ، اما می تواند یک سفر طولانی و پرمخاطره باشد.

دکتر ماتوک می گوید: “با افزایش سن ، رگ های خونی پیچیده تر می شوند ، مانند گره های یک درخت ، و حرکت تا سر آن دشوارتر می شود.” برای حدود پنج تا ۱۰ درصد بیماران سکته مغزی ، این مشکل آناتومی شریانی ،ترومبکتومی مکانیکی را تقریباً غیرممکن می کند.

دکتر پترسن می گوید: “ما می دانیم که زمان برای بیمار مغز است.” “هر دقیقه  که سکته مغزی درمان نشود ، ۱٫۹ میلیون نورون می میرند ، بنابراین درمان فوری برای نجات جان افراد و جلوگیری از معلولیت مهم است.”

دکتر ماتوک و دکتر پیترسن برای مطالعه خود می خواستند ببینند آیا DCT می تواند جایگزینی ایمن برای دسترسی به مغز از کشاله ران باشد. این روش شامل قرار دادن کاتتر از طریق گردن بیمار ، درست در شریان کاروتید و سپس انجام ترومبکتومی است.

DCT به پزشکان امکان می دهد خیلی سریعتر به لخته دسترسی پیدا کنند و از سیستم عروقی غیرطبیعی عبور کنند. اما این روش مدتهاست که خطرناک تر از سایر روشهای انجام ترومبکتومی است. تجربه های مثبت خود دکتر ماتوک در انجام DCT به عنوان یک رویکرد نجات در زمانی که دیگر اقدامات شکست خورده بودند ، وی و دکتر پترسن را ترغیب کردند تا از نزدیک به این تکنیک نگاه کنند.

برای این مطالعه ، این دو محقق در تلاش برای انجام ترومبکتومی در ییل نیوهیون بین سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۸ در پی آن بودند تا کسانی که به دلیل آناتومی عروق خود این عمل را دریافت نکرده اند با کسانی که ترومبکتومی مجهز به DCT دریافت کرده اند  را مقایسه کنند.

نتایج امیدوار کننده بود: جراحان می توانند از ۲۰ روش DCT که سعی کردند انجام دهند ، ۱۹ مورد را کامل کنند. از این گروه ، ۸۴ درصد بیماران (۱۶ نفر) با موفقیت لخته برداشته شدند.

به طور کلی ، بیماران DCT از ۱۷ بیمار که ترومبکتومی نکردند بهتر عمل کردند ، از جمله کسب نمرات بهتر در مقیاس ارزیابی سکته مغزی که توسط انستیتوهای ملی بهداشت تعیین شده است.

دکتر پترسن می گوید: “داده های ما بسیار دلگرم کننده است.” “آنها به ما نشان دادند که نه تنها قادر به استفاده ایمن از این روش نجات هستیم ، بلکه می توانیم لخته را باز کرده و رگ خونی را باز کنیم.

این تیم برای اطلاع از رویکرد خود و ایجاد تنظیماتی برای بهبود ایمنی ، از جمله انتخاب محل سوراخ شدن در قسمت پایین گردن ، استفاده از سونوگرافی به عنوان راهنما و توقف خونریزی با اعمال فشار ، از ادبیات تحقیق قبلی استفاده کردند. این تغییرات به عنوان روند کار استاندارد برای تیم ییل رسمیت یافته است.

با مطالعه بیشتر ، DCT می تواند به بخشی از استاندارد مراقبت از سکته ایسکمیک در همه جا تبدیل شود و امید بیشتری برای بیماران مسن ایجاد کند.

دکتر پترسن می گوید: “ما می دانیم که روند طبیعی این بیماری فقط ویران کننده است.” “این رویکرد امید جدیدی به بیماران برای بازیابی عملکرد هنگامی که در غیر این صورت به طور حتم دچار سکته های دائمی عظیم می شوند ، فراهم می کند.”

منبع:

“Direct carotid puncture for mechanical thrombectomy in acute ischemic stroke patients with prohibitive vascular access” by Nils Petersen et al. Journal of Neurosurgery.2020.

بازدیدها: 4

Dr.vosta

تجربیات آموزشی و پژوهشی من در زمینه فیزیولوژی پزشکی و دکتری تخصصی علوم اعصاب (نوروساینس) است.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *