آمیگدال  – مغز خزنده شما

بازدیدها: ۳۲

وقتی شب تا دیروقت به خانه می روید، صدایتان می کند، در حالی که در تاریکی مسیر خود را طی می کنید، شما را دچار وحشت می کند، و شما راآماده پریدن می کند از هر گوشه ای در هر چیزی یا هرکسی که ممکن است در آنجا پنهان شده باشد. همچنین زمانی که به گزارش شرکت نیاز دارید اما رایانه‌تان شب قبل از کار می‌افتد، دوباره  آمیگدال حضور دارد.

آمیگدال بخشی از مغز است که تقریباً به شکل و اندازه بادام است، تقریباً به قدمت دایناسورها، که شباهت زیادی به مغز خزنده آنها دارد.

متأسفانه آمیگدال دوقلوی شما که در اعماق لوب گیجگاهی مغز یافت می‌شود، اینجا باقی می‌مانند، و باید راهی برای مدیریت هر زمانی که خود را برای یک فروپاشی آماده می‌بینید بیابید – هر چند بزرگ یا کوچک باشد. خبر خوب این است که آمیگدال بیش از “مغز خزنده” شما را تشکیل می دهد – در واقع، این عبارت حتی به سختی نیاز به توهین دارد.

اولین بار که حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش تکامل یافته است، ما این مجموعه از اندام ها را با تمام اجداد پستانداران خود و همچنین تمام خزندگان امروزی به اشتراک می گذاریم. در وهله اول، هدف از آن تنظیم واکنش اولیه جنگ یا گریز ما است، زیرا ما تهدیدات را مانند آنچه ممکن است در آن کوچه تاریک ببینیم، اندازه می‌گیریم، یا اینکه آیا می‌توانیم در ماه آینده پیشتاز فروش باشیم. زمانی که حیوانات از قلمرو خود نگهبانی می‌کردند، اعتقاد بر این بود که بخشی کلیدی از سیستم لیمبیک، نقش مهمی در آیین‌های جفت‌گیری و نمایش تسلط دارد. دوشکلی جنسی از این نظریه پشتیبانی می کند، به طوری که مردان و زنان بیشترین اختلاف را در اندازه آمیگدال نشان می دهند.

در واقع، این ناحیه از مغز است که ممکن است در ایجاد اوتیسم یا اختلال استرس پس از سانحه(PTSD) نقش داشته باشد، اختلالاتی که در آن مغز در یک مکانیسم مقابله دفاعی در برابر نیروهای متضاد قفل شده است. مطالعه‌ای که در دانشگاه استنفورد با اسکن‌های ام‌آر‌آی انجام شد، نشان داد که کودکانی که سطوح بالاتری از استرس و اضطراب را نشان می‌دهند، در مقایسه با همسالان خود، دارای یک «مرکز ترس» آمیگدال با حجم قابل‌توجهی بزرگ‌تر در مغزشان در مقایسه با همسالان خود هستند، که همگی الگوهای ارتباط قوی‌تری با بقیه نشان می‌دهند.

آمیگدال، پیچیده تر از آن چیزی است که شما ممکن است فکر کنید. به عنوان یک ساختار مرکزی سیستم لیمبیک، در واقع نقش مهمی در یادگیری و رشد حافظه دارد. این دسته از نورون‌ها نه تنها در میان هسته‌های جانبی مغز تاریک‌ترین ترس‌های ما را به یاد می‌آورند، بلکه احتمالاً می‌توانند وقایعی را که در وهله اول باعث ایجاد آن‌ها شده‌اند، دوباره پخش کنند.

با این حال، آمیگدال تنها به افکار و خاطرات منفی محدود نمی شود. آمیگدال اغلب به عنوان مترادف با پردازش ترس در نظر گرفته می شود – اما در واقع در مورد پردازش اهمیت رویدادها در رابطه با آنچه که فرد در هر لحظه خاص به آن اهمیت می دهد، از طریق یک لنز بیولوژیکی است. احتمالاً خاطره ای دارید که در یک روز گرم بهاری در یک چمن تازه بریده شده قدم می زنید و می خواهید روزی گل هایی مانند گل هایی که اطراف شما را شکوفا کرده اند بکارید. در واقع، ارتباط عاطفی می‌تواند یک محرک ارزشمند برای یادگیری باشد، به اندازه‌ای که بتواند زمینه رو به رشد یادگیری مبتنی بر احساسات را رهبری کند.

شما ممکن است انگیزه داشته باشید که در مصاحبه شغلی حاضر نشوید یا آن ماشین را نخرید، اما احتمالاً هرگز نمی توانید دلیل آن را توضیح دهید. در هر یک از این موارد، آمیگدال شما قبلاً تصمیم را بدون نظر شما پردازش می کند. به همین دلایل، دکتر آنتوان بچارا به همراه همکارانش در دانشگاه آیووا، «تسک قمار آیووا» را توسعه داد – ارزیابی که در آن شما کارت‌هایی را از یکی از سه طبقه انتخاب می‌کنید – برخی شامل پاداش و برخی دیگر مجازات. نتایج به ندرت آن چیزی است که شما انتظار دارید. کسانی که بالاترین امتیاز را در تست‌های هوشی کسب می‌کنند، همیشه این وظیفه را با رنگ‌های درخشان پشت سر نمی‌گذارند.

محققان گمان می‌کنند که این به این دلیل است که این افراد  به برعکس عمل کردن بر اساس شهود خود عمل می‌کنند – آن‌ها احساسی نسبت به کارت‌های مناسب دارند، اما برای جلوگیری از آن تلاش می‌کنند و سعی می‌کنند سیستمی ارائه دهند که بر اساس شاید یک روش آزمون و خطا در همین حال، آنها با پیام های ناخودآگاه آمیگدال خود بمباران می شوند تا به شیوه ای دیگر عمل کنند.

در یادگیری مبتنی بر عاطفه، محرک‌های حسی، مانند احساس خورشید یا بوی هوای تازه، با مجتمع‌های قاعده‌ای جانبی آمیگدال تماس می‌گیرند، هسته‌های میانی را لمس می‌کنند و تجربیات ما را شکل می‌دهند. ما اطلاعات جدیدی را با تعیین رابطه آن با تجربیات قبلی و تجربیاتی که در آینده با آنها روبرو خواهید شد دریافت می کنیم – تجربه شما، شما را از بازنگری آگاهانه در فرآیندهای تصمیم گیری باز می دارد. این خاطرات تقریباً مانند یک سری عکس نگاتیو در سیناپس های مغز نقش می بندد.

در حالی که بسیاری از خاطرات ما ممکن است به دلیل زوال عقل بدتر شوند، چیزی که شاید بیشتر از همه در مورد آمیگدال جالب باشد این است که این سیناپس ها علیرغم هر آسیب دیگری که ممکن است مغز متحمل شود، دست نخورده می مانند و آن را با سایر توانایی های شناختی ما، مانند حفظ تمرکز برای خواندن، بسیار متفاوت می کند.

ممکن است تصادف کرده باشید و در حالی که چیزهایی مانند چرخش چراغ های جلو به سمت شما را به خاطر می آورید، در وهله اول در توضیح نحوه وقوع آسیب مشکل دارید. شاید بگویید همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد. این به این دلیل است که ما در اولین تجربه آن حادثه، خاطره کاملی از آن نداریم. اضافه کردن به خاطراتی که از این تجربیات یادگیری ایجاد می‌کنیم، به یک واحد ذخیره‌سازی حافظه بلندمدت که اغلب اوقات دامنه آن نامحدود است، زمان می‌برد و گاهی باعث می‌شود همه چیز را با دقت کامل به خاطر نیاوریم. چیزی که در اطراف ما گفته می شود در نهایت می تواند راه خود را در یک تصویر بصری از آنچه اتفاق افتاده است پیدا کند.

بنابراین در حالی که یادگیری اولیه از طریق انجام دادن به دست می آید – یادداشت برداری، کتاب خواندن، تمرین یک زبان خارجی- به نظر می رسد که ما ممکن است گزینه دیگری داشته باشیم  وآن کنترل یادگیری مبتنی بر احساسات با کنترل آمیگدال است. اگر واقعاً بتوانیم از آمیگدال برای یادگیری حساب دیفرانسیل و انتگرال یا تشخیص نت های موسیقی استفاده کنیم، چه اتفاقی می افتد؟ آیا این امکان وجود دارد که واقعاً چندان دور نباشد؟

مطالعه‌ای که توسط دکتر جیمز مک‌گاگ Dr. James McGaugh، یک عصب‌بیولوژیست انجام شد، قبلاً این امکان را بررسی کرده است، و به نظر می‌رسد نتایج نشان می‌دهد که ممکن است در آینده نزدیک از بهره‌برداری از یک منطقه کاملاً جدید از مغز برای یادگیری دور نباشیم. مک گاگ با استفاده از تزریق کورتیزول، هورمونی که مغز در پاسخ به استرس ترشح می کند، آمیگدال چند موش را مدت کوتاهی پس از اجرای  حرکت در یک ماز فعال کرد. دو روز بعد، کسانی که تزریق کردند، دانش بیشتری در مورد این کار حفظ کردند – پدیده ای که با افراد انسانی نیز سازگار است.

در بسیاری از ۳۰۰ یا ۴۰۰ سال گذشته، به ویژه پس از معرفی روش علمی در زندگی روزمره، انسان ها تاکید زیادی بر تفکر عقلانی داشته اند – ارزش گذاری سیستماتیک و از طریق استدلال برای آنچه می آموزیم، به جای اعتماد به هر چیزی که ممکن است وارد ذهن ما شود یعنی به طور شهودی بدون مدرک.

با این حال، به نظر می رسد یافته های معاصر نشان می دهد که شهود ما ممکن است لزوماً همیشه اشتباه نباشد. اجداد انسان‌نمای ما که رویکردهای روشمندی نداشتند مجبور بودند برای قرن‌ها به این نوع تفکر تکیه کنند، اما شاید این ما باشیم که به قدرت‌هایی که شهود مان ممکن است داشته باشد پی ببریم.

منبع:

https://brainworldmagazine.com

Know Your Brain: The Amygdala — Unlocking Your Reptilian Brain

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.