اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD)  چیست؟

بازدیدها: ۲۰

اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) یک وضعیت سلامت روان است که می تواند باعث سطوح غیرعادی بیش فعالی و رفتارهای تکانشی شود. افراد مبتلا به ADHD همچنین ممکن است در تمرکز حواس خود بر روی یک کار یا نشستن طولانی مدت مشکل داشته باشند.

بسیاری از افراد بی توجهی و تغییرات در سطح انرژی را تجربه می کنند. برای یک فرد مبتلا به ADHD، این اتفاق بیشتر و به میزان بیشتری در مقایسه با افرادی که این بیماری را ندارند اتفاق می افتد. می تواند تأثیر قابل توجهی بر تحصیل، کار و زندگی خانگی آنها داشته باشد.

هم بزرگسالان و هم کودکان می توانند ADHD داشته باشند.

علائم ADHD

طیف وسیعی از رفتارها با ADHD مرتبط است. برخی از موارد رایج تر عبارتند از:

مشکل در تمرکز یا تمرکز روی کارها

فراموشی در انجام کارها

به راحتی منحرف شدن

داشتن مشکل در نشستن

قطع کردن حرف افراد در حین صحبت کردن

علائم و نشانه‌ها می‌توانند مختص جنبه‌های مختلف ADHD، مانند بیش فعالی، تکانشگری، یا مشکل در تمرکز باشند.

فردی که بیش فعالی و تکانشگری را تجربه می کند ممکن است:

برای مثال، سر کلاس نشستن یا نشستن برایشان مشکل است

در بازی کردن یا انجام کارهای بی سر و صدا مشکل دارند

بیش از حد صحبت  می کند

برایشان سخت است که برای  نوبتشان صبر کنند

وقتی دیگران در حال صحبت کردن، بازی کردن یا انجام کاری هستند، صحبت آنها را قطع  می کنند

کسی که در تمرکز مشکل دارد ممکن است:

هنگام مطالعه یا کار مرتب اشتباه کند یا جزئیات را از دست بدهد

حفظ تمرکز هنگام گوش دادن، خواندن یا برگزاری مکالمه برایشان سخت است

در سازماندهی وظایف روزانه خود مشکل دارند

با چیزهای کوچکی که در اطرافشان اتفاق می افتد به راحتی حواسشان پرت می شود

انواع ADHD

برای سازگاری بیشتر تشخیص ADHD، APA این بیماری را به سه دسته یا نوع دسته بندی کرده است. این انواع بی توجهی، بیش فعالی-تکانشی و ترکیبی از هر دو هستند.

عمدتاً بی توجه است

همانطور که از نام آن پیداست، افراد مبتلا به این نوع ADHD در تمرکز، تکمیل وظایف و پیروی از دستورالعمل ها با مشکل شدید مواجه هستند.کارشناسان همچنین فکر می‌کنند که بسیاری از کودکان مبتلا به نوع بی‌توجهی ADHD ممکن است تشخیص مناسبی دریافت نکنند، زیرا تمایلی به ایجاد اختلال در کلاس ندارند. منبع معتبر تحقیقات نشان می دهد که این مورد در بین دختران مبتلا به ADHD شایع تر است.

نوع غالباً بیش فعال- تکانشی

افراد مبتلا به این نوع ADHD در درجه اول رفتار بیش فعال و تکانشی از خود نشان می دهند. این می تواند شامل موارد زیر باشد:

بی قراری

قطع کردن حرف افراد در حین صحبت کردن

نمی توانند منتظر نوبت خود باشند

اگرچه بی توجهی در مورد این نوع ADHD کمتر مورد توجه قرار می گیرد، افراد مبتلا به ADHD عمدتاً بیش فعال- تکانشی ممکن است هنوز تمرکز بر روی وظایف را دشوار بدانند.

نوع ترکیبی بیش فعال- تکانشی و بی توجه

این شایع ترین نوع ADHD است. افراد مبتلا به این نوع ترکیبی از ADHD علائم بی توجهی و بیش فعالی را نشان می دهند. اینها شامل ناتوانی در توجه، تمایل به تکانشگری و سطوح بالاتر از حد متوسط ​​فعالیت و انرژی است.

چه چیزی باعث ADHD می شود؟

علیرغم اینکه ADHD یک بیماری رایج است، پزشکان و محققان هنوز مطمئن نیستند که چه چیزی باعث این بیماری می شود. اعتقاد بر این است که منشأ عصبی دارد. ژنتیک نیز ممکن است نقش داشته باشد.

منبع معتبر تحقیقات نشان می دهد که کاهش دوپامین یک عامل در ADHD است. دوپامین یک ماده شیمیایی در مغز است که به انتقال سیگنال ها از یک عصب به عصب دیگر کمک می کند. در تحریک واکنش‌ها و حرکات عاطفی نقش دارد.

تحقیقات دیگر منبع معتبر نشان می دهد که تفاوت ساختاری در مغز وجود دارد. یافته ها نشان می دهد که افراد مبتلا به ADHD حجم ماده خاکستری کمتری دارند. ماده خاکستری شامل نواحی مغز است که به موارد زیر کمک می کند:

سخن، گفتار

خود کنترلی

تصمیم گیری

کنترل عضلات

تشخیص و آزمایش ADHD

هیچ آزمایش واحدی وجود ندارد که بتواند تشخیص دهد شما یا فرزندتان ADHD دارید یا خیر. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۷ بر مزایای یک آزمایش جدید برای تشخیص ADHD بزرگسالان تاکید کرد، اما بسیاری از پزشکان معتقدند تشخیص ADHD را نمی‌توان بر اساس یک آزمایش انجام داد.

برای تشخیص، پزشک علائمی را که شما یا فرزندتان در ۶ ماه گذشته داشته اید را ارزیابی می کند.

پزشک شما احتمالاً اطلاعاتی را از معلمان یا اعضای خانواده جمع آوری می کند و ممکن است از چک لیست ها و مقیاس های رتبه بندی برای بررسی علائم استفاده کند. آنها همچنین یک معاینه فیزیکی برای بررسی سایر مشکلات سلامتی انجام می دهند.

درمان ADHD

درمان ADHD معمولاً شامل درمان های رفتاری، دارو یا هر دو است.

انواع درمان شامل روان درمانی یا گفتار درمانی است. با گفتار درمانی، شما یا فرزندتان در مورد اینکه ADHD چگونه بر زندگی شما تأثیر می‌گذارد و راه‌هایی برای کمک به مدیریت آن صحبت می‌کنید.

نوع دیگر درمان رفتار درمانی است. این درمان می تواند به شما یا فرزندتان کمک کند تا نحوه نظارت و مدیریت رفتار خود را بیاموزید.

هنگامی که شما با ADHD زندگی می کنید، دارو نیز می تواند بسیار مفید باشد. داروهای ADHD به گونه ای طراحی شده اند که بر مواد شیمیایی مغز تأثیر بگذارند تا شما را قادر سازد تکانه ها و اعمال خود را بهتر کنترل کنید.

داروی ADHD

دو نوع اصلی از داروهای مورد استفاده برای درمان ADHD محرک و غیر محرک هستند.

محرک های سیستم عصبی مرکزی (CNS) رایج ترین داروهای ADHD هستند. این داروها با افزایش مقدار مواد شیمیایی مغز دوپامین و نوراپی نفرین عمل می کنند.

نمونه هایی از این داروها عبارتند از متیل فنیدات (ریتالین) و محرک های مبتنی بر آمفتامین (آدرال).

اگر محرک ها خوب کار نکنند یا عوارض جانبی دردسرساز برای شما یا فرزندتان ایجاد کنند، پزشک ممکن است یک داروی غیرمحرک را پیشنهاد کند. برخی از داروهای غیر محرک با افزایش سطح نوراپی نفرین در مغز عمل می کنند.این داروها شامل اتوموکستین (Strattera) و برخی داروهای ضد افسردگی مانند بوپروپیون (ولبوترین) هستند.

درمان های طبیعی برای ADHD

علاوه بر – یا به جای – دارو، چندین راه حل برای کمک به بهبود علائم ADHD پیشنهاد شده است.

برای شروع، ایجاد تغییرات در شیوه زندگی ممکن است به شما یا فرزندتان در مدیریت علائم ADHD کمک کند. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) منبع مورد اعتماد موارد زیر را توصیه می کند:

خوردن یک رژیم غذایی مغذی و متعادل

حداقل ۶۰ دقیقه فعالیت بدنی در روز داشته باشید

خواب زیاد

محدود کردن زمان صفحه نمایش روزانه از تلفن، رایانه و تلویزیون

مطالعات همچنین نشان داده‌اند که منبع مطمئن یوگا، منبع مطمئن تای چی و گذراندن وقت در فضای باز می‌تواند به آرام کردن ذهن‌های بیش فعال کمک کند و ممکن است علائم ADHD را کاهش دهد.

مدیتیشن ذهن آگاهی گزینه دیگری است. تحقیقات انجام شده در سال ۲۰۱۵ نشان داده است که مدیتیشن ممکن است توجه افراد مبتلا به ADHD را بهبود بخشد.

اجتناب از برخی آلرژن ها و افزودنی های غذایی نیز راه های بالقوه ای برای کمک به کاهش علائم ADHD هستند.

ADHD بزرگسالان

بیش از ۶۰ درصد از کودکان مبتلا به ADHD هنوز علائم را در بزرگسالی نشان می دهند. برای بسیاری از افراد، علائم بیش فعالی اغلب با افزایش سن کاهش می یابد، اما بی توجهی و تکانشگری ممکن است ادامه یابد.

ADHD درمان نشده در بزرگسالان می تواند تأثیر منفی بر بسیاری از جنبه های زندگی داشته باشد. علائمی مانند مشکل در مدیریت زمان، فراموشی و بی حوصلگی می تواند باعث بروز مشکلاتی در محل کار، خانه و انواع روابط شود.

ADHD در کودکان

بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) منبع مورد اعتماد، حدود ۸.۸ درصد از افراد ۳ تا ۱۷ ساله در ایالات متحده گاهی اوقات به ADHD مبتلا شده اند. این شامل ۱۱.۷ درصد از مردان و ۵.۷ درصد از زنان است.

برای کودکان، ADHD به طور کلی با مشکلات در مدرسه همراه است. کودکان مبتلا به ADHD اغلب در یک محیط کلاس درس کنترل شده با مشکلاتی روبرو هستند.

پسران بیش از دو برابر بیشتر از دختران احتمال دارد که تشخیص ADHD را دریافت کنند. این ممکن است به این دلیل باشد که پسرها تمایل دارند علائم بارز بیش فعالی را نشان دهند. اگرچه برخی از دختران مبتلا به بیش فعالی ممکن است علائم کلاسیک بیش فعالی را داشته باشند، اما بسیاری از آنها این علائم را ندارند.

در بسیاری از موارد، دختران مبتلا به ADHD ممکن است:

اغلب رویاپردازی کنید

بیش از حد پرحرف باشند تا بیش فعال

بسیاری از علائم ADHD می توانند رفتارهای معمول دوران کودکی باشند، بنابراین تشخیص اینکه چه چیزی با ADHD مرتبط است و چه چیزی نیست، می تواند دشوار باشد.

آیا ADHD یک ناتوانی یادگیری است؟

در حالی که ADHD یک اختلال عصبی رشدی است، یک ناتوانی یادگیری در نظر گرفته نمی شود. با این حال، علائم ADHD می تواند یادگیری را برای شما سخت تر کند. همچنین، ممکن است ADHD در برخی از افرادی که دارای ناتوانی یادگیری هستند نیز رخ دهد.

برای کمک به کاهش هر گونه تأثیر بر یادگیری کودکان، معلمان می توانند دستورالعمل های فردی دانش آموز مبتلا به ADHD را ترسیم کنند. این ممکن است شامل دادن زمان اضافی برای تکالیف و تست ها یا ایجاد یک سیستم پاداش شخصی باشد.

اگرچه از نظر فنی یک ناتوانی یادگیری نیست، ADHD می تواند اثرات مادام العمر داشته باشد.

شرایط همزیستی

افراد مبتلا به ADHD گاهی اوقات دارای سایر شرایط سلامت روان مانند افسردگی و اضطراب هستند. برخی از این شرایط ناشی از چالش های زندگی با ADHD است.

اضطراب

افراد مبتلا به ADHD نمی توانند به سختی از عهده کارهای روزانه، حفظ روابط و غیره برآیند. این می تواند خطر اضطراب را افزایش دهد.

بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) منبع معتبر، افراد مبتلا به ADHD نیز بیشتر از افراد بدون ADHD دچار اختلال اضطراب هستند.

اختلالات اضطرابی عبارتند از:

اضطراب جدایی، زمانی که از دوری از عزیزان می ترسید

اضطراب اجتماعی، که می تواند شما را از رفتن به مدرسه یا مکان های دیگری که افراد در آن معاشرت می کنند بترسید

اضطراب عمومی، زمانی که از اتفاقات بد، از آینده و غیره می ترسید

افسردگی

مطالعات نشان می دهد که تا ۵۳.۳ درصد از بزرگسالان مبتلا به ADHD ممکن است افسردگی داشته باشند.

ممکن است این یک ضربه مضاعف ناعادلانه به نظر برسد، اما بدانید که درمان برای هر دو شرایط موجود است. در واقع، درمان ها اغلب با هم همپوشانی دارند. گفتار درمانی می تواند به درمان هر دو بیماری کمک کند. همچنین، برخی از داروهای ضد افسردگی، مانند بوپروپیون، گاهی اوقات می توانند به کاهش علائم ADHD کمک کنند.

اختلالات سلوک و رفتار

مشکلات رفتاری در بین کودکان مبتلا به ADHD بیشتر از کودکان بدون آن است. این اختلالات زمانی به وجود می آیند که فرد احساس نمی کند اطرافیان او را درک می کنند.

کسی که احساس درک نمی کند ممکن است زیاد بحث کند، عصبانیت خود را از دست بدهد یا عمدا دیگران را آزار دهد. اینها ممکن است نشانه های اختلال نافرمانی مقابله ای باشد.

برخی از افراد متوجه می شوند که نمی توانند قوانین را زیر پا بگذارند یا رفتاری پرخاشگرانه با دیگران داشته باشند، شاید دعوا کنند، قلدری کنند، یا شاید چیزهایی را که به آنها تعلق ندارد، بردارند. به این اختلال سلوک می گویند.

درمان برای افرادی که با این چالش ها روبرو هستند در دسترس است، اما متخصصان توصیه می کنند که زودتر شروع کنند و مطمئن شوند که درمان با نیازهای فرد و خانواده اش مطابقت دارد.

اختلال یادگیری

برخی از کودکان مبتلا به ADHD دارای یک اختلال یادگیری هستند که انجام تکالیف مطالعه آنها را دشوار می کند. به عنوان مثال می توان به نارساخوانی، که خواندن را دشوار می کند، یا مشکلات مربوط به اعداد یا نوشتن اشاره کرد.

این چالش‌ها می‌توانند مدیریت در مدرسه را برای کودک بسیار سخت کنند و می‌توانند احساس اضطراب و افسردگی را بدتر کنند. دریافت کمک زودهنگام برای به حداقل رساندن تأثیر این چالش ها ضروری است.

منبع:

https://www.healthline.com

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.