اسکیزوفرنی یا روان‌گسیختگی

بازدیدها: ۳

اسکیزوفرنی به یک وضعیت و به طیفی از اختلالات اشاره دارد که همگی شامل قطع ارتباط با واقعیت است، از جمله توهم و هذیان.

تفاوت بین اسکیزوفرنی و روان پریشی چیست؟

اسکیزوفرنی و روان پریشی دو اصطلاح قویاً مرتبط هستند، اما تفاوت های قابل توجهی نیز دارند.

روان پریشی: این مجموعه ای از علائم است که شامل قطع ارتباط با واقعیت و دنیای اطراف شما می شود. روان پریشی می تواند با سایر شرایط پزشکی و اختلالات سلامت روان مانند اختلال دوقطبی رخ دهد.

اسکیزوفرنی: این یک طیف (یا محدوده) از شرایط است که شامل علائم روان پریشی است.

چه کسانی را تحت تأثیر قرار می دهد؟

اسکیزوفرنی معمولا در سنین مختلف، بسته به جنس، شروع می شود. معمولا بین ۱۵ تا ۲۵ سالگی برای مردان و بین ۲۵ تا ۳۵ سالگی برای زنان شروع می شود. همچنین تمایل دارد مردان و زنان را به تعداد مساوی تحت تأثیر قرار دهد.

اسکیزوفرنی در کودکان، به ویژه قبل از ۱۸ سالگی، ممکن است اما نادر است. با این حال، این موارد معمولاً بسیار شدید هستند. شروع زودتر منجر به شرایط شدیدتر و سخت تر برای درمان می شود.

حدود ۲۰ درصد از موارد جدید اسکیزوفرنی در افراد بالای ۴۵ سال رخ می دهد. این موارد بیشتر در زنان اتفاق می افتد. علائم هذیان در این موارد قوی تر است، با علائم منفی کمتر و تأثیرات بر توانایی تفکر و تمرکز.

این وضعیت چقدر شایع است؟

در اینجا چند آمار در مورد شیوع اسکیزوفرنی در سراسر جهان آورده شده است:

موارد جدید: سالانه حدود ۲.۷۷ میلیون اسکیزوفرنی جدید در سراسر جهان تشخیص داده می شود.

میانگین تعداد موارد در سراسر جهان: حدود ۲۲.۱ میلیون مورد در سراسر جهان در هر زمان وجود دارد (۲۲۱ از هر ۱۰۰۰۰۰ نفر).

احتمال ابتلا به آن در مقطعی از زندگی: حدود ۰.۸۵ درصد از جمعیت جهان (۸۵۰ نفر از هر ۱۰۰۰۰۰ نفر) در مقطعی از زندگی خود دچار اسکیزوفرنی می شوند.

این وضعیت چگونه بر بدن من تأثیر می گذارد؟

اسکیزوفرنی وضعیتی است که تأثیرات شدیدی بر سلامت جسمی و روانی فرد دارد. این به این دلیل است که عملکرد مغز شما را مختل می کند، توانایی تفکر، حافظه، نحوه کار حواس و موارد دیگر را مختل می کند.

از آنجایی که مغز شما به درستی کار نمی کند، ابتلا به اسکیزوفرنی اغلب باعث می شود که در بسیاری از بخش های زندگی روزمره خود دچار مشکل شوید. اسکیزوفرنی اغلب روابط شما (حرفه ای، اجتماعی، عاشقانه و غیره) را مختل می کند. همچنین می تواند باعث شود که در سازماندهی افکار خود دچار مشکل شوید و ممکن است به گونه ای رفتار کنید که شما را در معرض آسیب یا سایر بیماری ها قرار دهد.

علائم و علل

چه شرایطی در طیف اسکیزوفرنی قرار می گیرد؟

بر اساس نسخه پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی انجمن روانپزشکی آمریکاکه معمولاً به عنوان DSM-5 شناخته می شود، اختلالات در طیف اسکیزوفرنی عبارتند از:

روان‌گسیختگی.

اختلال شخصیت اسکیزوتایپی (که در دسته اختلالات شخصیت نیز قرار می گیرد).

اختلال هذیانی.

اختلال روانی مختصر

اختلال اسکیزوفرنی فرم.

اختلال اسکیزوافکتیو.

کاتاتونیا سندرمی است که می تواند شامل فقدان حرکت، حرکات غیر معمول، رفتارهای تکراری غیرمعمول، صحبت نکردن (لالی) و گوشه گیری اجتماعی باشد. همچنین می تواند اسکیزوفرنی و همچنین سایر شرایط روانپزشکی و پزشکی را پیچیده کند.

سایر اختلالات طیف اسکیزوفرنی (مشخص یا نامشخص). این تشخیص به ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی اجازه می دهد تا تغییرات غیرمعمول اسکیزوفرنی را تشخیص دهند.

علائم اسکیزوفرنی چیست؟

اسکیزوفرنی معمولاً در مراحلی اتفاق می افتد که بسته به مرحله، علائم و رفتارهای متفاوتی دارد.

شروع (پرودروم):این یک مرحله اولیه است که قبل از بروز علائم شدیدتر در فرد اتفاق می افتد. این می تواند شامل کناره گیری اجتماعی، اضطراب، بی انگیزگی و بی توجهی به بهداشت شخصی باشد.

فعال: این زمانی است که علائم روان پریشی کاملاً تأثیر می گذارد. اصطلاح دیگر برای این “گسست روانی” است که در آن فرد از واقعیت جدا شده است. این شامل نشان دادن حداقل دو مورد از پنج علامت اصلی است.

باقیمانده: افراد در این مرحله هنوز برخی از علائم و نشانه های اسکیزوفرنی را دارند، اما آنقدرها شدید نیستند. باورهای عجیب و غریب، فقدان انگیزه، کاهش احساس لذت ، صحبت کردن محدود و کاهش بیان عاطفی از قابل توجه ترین تأثیرات هستند. بسیاری از افراد اغلب تا حدی بهبود می یابند که به نظر می رسد بیشتر یا کاملاً بهبود یافته اند. با این حال، این معمولاً موقتی است و علائم اسکیزوفرنی با بازگشت فرد به مرحله فعال بیماری بازمی‌گردد.

علائم اولیه اسکیزوفرنی چیست؟

علائم اولیه اسکیزوفرنی، که در مرحله شروع (پرودروم) اتفاق می‌افتد، معمولاً برای تشخیص اسکیزوفرنی به اندازه کافی شدید نیستند، اما همچنان باعث نگرانی هستند. این مرحله گاهی اوقات به سرعت اتفاق می افتد، فقط هفته ها طول می کشد تا به مرحله بعدی بروید.

شایع ترین علائم یا تغییرات در این مرحله عبارتند از:

تغییرات در حالت عاطفی. افراد در این مرحله اغلب می ترسند، مشکوک هستند یا احساس پارانوئید دارند.

تغییر در نحوه ارتباط آنها با دیگران. آنها همچنین اغلب معاشرت را متوقف می کنند و از صحبت کردن یا گذراندن وقت با دوستان و خانواده خودداری می کنند.

تغییرات در رفتار. آنها ممکن است با فکر کردن و تمرکز مشکل داشته باشند، انگیزه ای برای مطالعه یا کار ندارند و احساساتشان کمتر قابل مشاهده است.

علائم مرحله فعال چیست؟

مرحله فعال زمانی است که احتمال وقوع پنج علامت اصلی اسکیزوفرنی وجود دارد. این علائم می تواند شامل ترکیبی از موارد زیر باشد:

هذیان ها: اینها باورهای نادرستی هستند مبنی بر اینکه شخص حتی زمانی که شواهد زیادی مبنی بر اشتباه بودن آن باورها وجود داشته باشد تغییر نخواهد کرد. یک مثال از یک توهم بسیار شدید می تواند این باشد که شخصی آنچه را که فکر می کنید، می گویید یا انجام می دهید را کنترل می کند.

توهمات: چیزهایی هستند که وجود ندارند، اما هنوز فکر می کنید می توانید آنها را ببینید، بشنوید، بو کنید، لمس کنید یا بچشید. توهمات در اسکیزوفرنی (و طیف شرایط مربوط به آن) معمولا چیزهایی هستند که می توانید بشنوید، به ویژه شنیدن صداها.

گفتار نامنظم یا نامنسجم: افراد مبتلا به اسکیزوفرنی اغلب در سازماندهی افکار خود هنگام صحبت کردن مشکل دارند. آنها ممکن است در ادامه موضوع مشکل داشته باشند، یا می تواند آنقدر شدید باشد که شما نتوانید آنها را درک کنید زیرا جملات آنها درهم یا نامنسجم است.

حرکات بی نظم یا غیرعادی: این علامت می تواند اشکال مختلفی داشته باشد، از حرکات کودکانه و احمقانه تا حرکات ناگهانی و ناراحت کننده. همچنین می‌تواند شامل رفتار کاتاتونیک باشد، جایی که فرد آنطور که انتظار می‌رود نسبت به دنیای اطراف خود واکنش نشان نمی‌دهد. آنها ممکن است یک حالت خاص (حتی یک حالت ناراحت کننده) داشته باشند، به افرادی که با آنها صحبت می کنند پاسخ ندهند یا ممکن است بدون دلیل واضح شروع به حرکت بیش از حد کنند.

علائم منفی اینها به کاهش رفتارهای خاص اشاره دارد، نه علائم بد. علائم منفی معمولاً شامل کاهش احساسات در حالات چهره افراد، نحوه صحبت کردن آنها (مانند صدای صاف و بدون احساس) و کمتر یا بدون ژست دست ها یا سایر قسمت های بدن است. آنها همچنین شامل فقدان انگیزه هستند، به خصوص زمانی که نمی خواهند اجتماعی شوند یا کارهایی را انجام دهند که معمولاً از آنها لذت می برند.

آیا علائم احتمالی دیگری وجود دارد؟

افراد مبتلا به اسکیزوفرنی اغلب موارد زیر را تجربه می کنند:

احساس بدگمانی، پارانوئید یا ترس مکرر.

بی توجهی به بهداشت و ظاهرشان.

افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی.

استفاده از الکل، نیکوتین، داروهای تجویزی یا داروهای تفریحی، اغلب برای “خوددرمانی” علائم خود.

عدم بینش

افراد مبتلا به اسکیزوفرنی معمولا علائم بیماری دیگری، آنوسوگنوزیا را نشان می دهند. این وضعیت، که اغلب به عنوان “عدم بینش” توصیف می شود، به این معنی است که فرد نمی تواند تشخیص دهد که یک مشکل پزشکی، اختلال یا بیماری دارد. کارشناسان تخمین می زنند که بین ۵۰ تا ۹۰ درصد افراد مبتلا به اسکیزوفرنی، آنوسوگنوزیا دارند. این یکی از دلایلی است که درمان اسکیزوفرنی بسیار دشوار است.

این امر بیش از انکار داشتن مشکل، به این معنی است که فرد قادر به تشخیص علائم و نشانه های اسکیزوفرنی نیست. این اغلب آنها را به این باور می رساند که نیازی به مراقبت و درمان پزشکی ندارند. آنوسوگنوزیا همچنین می‌تواند به طور غیرمستقیم به هذیان‌های اسکیزوفرنی دامن بزند، و باعث شود فرد باور کند که کسی سعی در مسموم کردن یا آسیب رساندن به او دارد، در حالی که آن افراد واقعاً سعی در کمک دارند.

چه چیزی باعث اسکیزوفرنی و طیف شرایط آن می شود؟

اسکیزوفرنی و طیفی از شرایط مربوط به آن یک علت تایید شده واحد ندارند. عوامل و شرایط متعددی خطر ابتلا به آن را در افراد افزایش می دهد، اما هیچ یک از آنها تضمینی برای ابتلای شما به آن نیست.

کارشناسان مشکوک هستند که اسکیزوفرنی به دلایل مختلفی اتفاق می افتد. سه دلیل اصلی عبارتند از:

عدم تعادل در سیگنال های شیمیایی که مغز شما برای ارتباط سلول به سلول استفاده می کند.

مشکلات رشد مغز قبل از تولد

از دست دادن ارتباطات بین نواحی مختلف مغز شما.

عوامل خطر

در حالی که هیچ دلیل تایید شده ای برای اسکیزوفرنی وجود ندارد، عوامل و شرایط مختلفی وجود دارد که محققان به این بیماری مرتبط کرده اند.

ژنتیک:  افرادی که سابقه خانوادگی اسکیزوفرنی دارند – به ویژه والدین یا خواهر و برادری که به آن مبتلا هستند – در معرض خطر بسیار بالاتری برای ابتلا به این بیماری هستند.

محیط: عوامل زیادی در دنیای اطراف شما می توانند خطر ابتلا به اسکیزوفرنی را افزایش دهند. به دنیا آمدن در زمستان خطر ابتلا را کمی افزایش می دهد. برخی از بیماری‌ها که بر مغز شما تأثیر می‌گذارند، از جمله عفونت‌ها و بیماری‌های خودایمنی (جایی که سیستم ایمنی بدن به بخشی از بدن شما حمله می‌کند) نیز می‌تواند خطر ابتلا را افزایش دهد. استرس شدید برای دوره های طولانی نیز می تواند در ایجاد آن نقش داشته باشد.

شرایط رشد و تولد:  نحوه رشد شما قبل از تولد در اسکیزوفرنی نقش دارد. خطر ابتلا به اسکیزوفرنی اگر مادر شما در دوران بارداری شما دیابت بارداری، پره اکلامپسی، سوء تغذیه یا کمبود ویتامین D داشته باشد، افزایش می یابد. این خطر همچنین در صورت داشتن وزن کم در هنگام تولد یا عوارضی در حین زایمان (مثل اینکه مادر شما نیاز به سزارین اورژانسی داشته باشد) افزایش می یابد.

مصرف تفریحی مواد مخدر: محققان اسکیزوفرنی را با داروهای تفریحی خاص، به ویژه در مقادیر بیشتر و در مراحل اولیه زندگی مرتبط دانسته اند. ارتباط بین مصرف سنگین ماری جوانا (حشیش) در دوران نوجوانی یکی از بهترین موارد مورد مطالعه در این رابطه است. با این حال، در مورد اینکه آیا استفاده از ماریجوانا علت مستقیم اسکیزوفرنی است یا نه، اختلاف نظر وجود دارد.

تشخیص و آزمایشات

چگونه تشخیص داده می شود؟

ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما می‌تواند اسکیزوفرنی یا اختلالات مرتبط با آن را بر اساس ترکیبی از سؤالاتی که می‌پرسند، علائمی که توصیف می‌کنید یا با مشاهده اعمال شما تشخیص دهد. آنها همچنین برای رد دلایلی غیر از اسکیزوفرنی سؤالاتی می پرسند. آنها سپس آنچه را که پیدا می کنند با معیارهای مورد نیاز برای تشخیص اسکیزوفرنی مقایسه می کنند.

طبق DSM-5، تشخیص اسکیزوفرنی به موارد زیر نیاز دارد:

حداقل دو مورد از پنج علامت اصلی. این علائم، که در بالا توضیح داده شد، هذیان، توهم، گفتار نامنظم یا نامنسجم، حرکات نامنظم یا غیرعادی و علائم منفی هستند.

مدت زمان علائم و اثرات. علائم کلیدی که دارید باید حداقل یک ماه طول بکشد. اثرات این بیماری (چه معیارهای کامل علائم را داشته باشند یا نه) باید حداقل شش ماه ادامه داشته باشد.

اختلال عملکرد اجتماعی یا شغلی. این بدان معناست که این وضعیت یا توانایی شما در کار یا روابط شما (دوستانه، عاشقانه، حرفه ای یا غیره) را مختل می کند.

چه آزمایشاتی برای تشخیص این بیماری انجام خواهد شد؟

هیچ آزمایش تشخیصی برای شرایط طیف اسکیزوفرنی وجود ندارد. اما ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی احتمالاً آزمایشاتی را برای رد سایر شرایط قبل از تشخیص اسکیزوفرنی انجام می دهند. محتمل ترین انواع آزمایش عبارتند از:

تست های تصویربرداری اغلب از توموگرافی کامپیوتری (CT)، تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) و سایر آزمایش های تصویربرداری برای رد مشکلاتی مانند سکته مغزی، آسیب های مغزی، تومورها و سایر تغییرات در ساختار مغز شما استفاده می کنند.

آزمایش خون، ادرار و مایع مغزی نخاعی .این آزمایش‌ها به دنبال تغییرات شیمیایی در مایعات بدن هستند که ممکن است تغییرات در رفتار شما را توضیح دهد. آنها می توانند سمیت فلزات سنگین یا سایر علل مسمومیت، عفونت و موارد دیگر را رد کنند.

تست فعالیت مغز الکتروانسفالوگرام (EEG) فعالیت الکتریکی مغز شما را شناسایی و ثبت می کند. این آزمایش می تواند به رد شرایطی مانند صرع کمک کند.

مدیریت و درمان

چگونه درمان می شود و آیا درمانی دارد؟

اسکیزوفرنی تا حدود زیادی قابل درمان نیست. در درصد کمی از موارد، افراد می توانند به طور کامل از اسکیزوفرنی بهبود یابند. با این حال، این یک درمان نیست زیرا راهی برای دانستن اینکه چه کسی عود این بیماری را خواهد داشت و چه کسی نخواهد داشت وجود ندارد. به همین دلیل، کارشناسان کسانی را که از این وضعیت بهبود می یابند “در حال بهبودی” می دانند.

درمان اسکیزوفرنی معمولاً شامل ترکیبی از دارو، درمان و تکنیک های خود مدیریتی است. در حالی که درمان به تنهایی اغلب برای درمان اکثر شرایط سلامت روان مؤثر است، مدیریت اسکیزوفرنی معمولاً به دارو نیاز دارد. تشخیص زودهنگام و درمان مهم هستند زیرا شانس نتیجه بهتر را افزایش می دهند.

چه داروها یا درمان هایی استفاده می شود؟

درمان اسکیزوفرنی و شرایط مربوط به آن معمولاً شامل چندین روش است. این روش ها می توانند در ترکیب یا مراحل انجام شوند.

داروها

داروها سنگ بنای درمان اسکیزوفرنی هستند و داروهای ضد روان پریشی رایج ترین داروهایی هستند که تجویز می شوند. تصور می شود که آنها با تأثیر بر انتقال دهنده عصبی دوپامین، علائم را کنترل می کنند.

هدف از درمان با داروهای ضد روان پریشی، مدیریت موثر علائم و نشانه ها در کمترین دوز ممکن است. روانپزشک ممکن است داروهای مختلف، دوزها یا ترکیبات مختلف را در طول زمان امتحان کند تا به نتیجه مطلوب برسد. سایر داروها مانند داروهای ضد افسردگی یا داروهای ضد اضطراب نیز ممکن است کمک کننده باشند. ممکن است چندین هفته طول بکشد تا متوجه بهبود علائم شوید.

از آنجایی که داروهای اسکیزوفرنی می توانند عوارض جانبی جدی ایجاد کنند، افراد مبتلا به اسکیزوفرنی ممکن است تمایلی به مصرف آنها نداشته باشند. تمایل به همکاری با درمان ممکن است بر انتخاب دارو تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، فردی که در برابر مصرف مداوم دارو مقاوم است، ممکن است به جای مصرف قرص نیاز به تزریق داشته باشد.

آنتی سایکوتیک های نسل دوم

این داروهای جدیدتر و نسل دوم معمولاً ترجیح داده می شوند زیرا خطر عوارض جانبی جدی کمتری نسبت به آنتی سایکوتیک های نسل اول دارند. آنتی سایکوتیک های نسل دوم عبارتند از:

آریپیپرازول (Abilify)

آسناپین (سافریس)

برکسپیپرازول (رکسولتی)

کاریپرازین (Vraylar)

کلوزاپین (کلوزاریل، ورساکلوز)

ایلوپریدون (Fanapt)

لورازیدون (لاتودا)

اولانزاپین (زیپرکسا)

پالیپریدون (Invega)

کوئتیاپین (Seroquel)

ریسپریدون (ریسپردال)

زیپراسیدون (Geodon)

آنتی سایکوتیک های نسل اول

این آنتی سایکوتیک های نسل اول دارای عوارض جانبی عصبی مکرر و بالقوه قابل توجهی هستند، از جمله احتمال ایجاد اختلال حرکتی (دیسکینزی دیررس) که ممکن است قابل برگشت باشد یا نباشد. آنتی سایکوتیک های نسل اول عبارتند از:

کلرپرومازین

فلوفنازین

هالوپریدول

پرفنازین

این آنتی‌سایکوتیک‌ها اغلب ارزان‌تر از آنتی‌سایکوتیک‌های نسل دوم هستند، به‌ویژه نسخه‌های ژنریک، که می‌تواند در مواقعی که درمان طولانی‌مدت ضروری است، مورد توجه قرار گیرد.

داروهای ضد روان پریشی تزریقی طولانی اثر

برخی از داروهای ضد روان پریشی ممکن است به صورت تزریق عضلانی یا زیر جلدی تجویز شوند. بسته به نوع دارو معمولاً هر دو تا چهار هفته یکبار تجویز می شوند.

داروهای رایجی که به صورت تزریقی در دسترس هستند عبارتند از:

آریپیپرازول

فلوفنازین دکانوات

هالوپریدول دکانوات

پالیپریدون

ریسپریدون

روان درمانی

روش های روان درمانی مانند درمان شناختی رفتاری می تواند به افراد مبتلا به اسکیزوفرنی کمک کند تا با شرایط خود کنار بیایند و آن را مدیریت کنند. درمان طولانی مدت همچنین می تواند به مشکلات ثانویه در کنار اسکیزوفرنی، مانند اضطراب، افسردگی یا مشکلات مصرف مواد کمک کند.

یکی دیگر از راه های کلیدی که درمان کمک می کند، پایبندی به درمان است. همانطور که در بالا ذکر شد، افراد مبتلا به اسکیزوفرنی اغلب علائم خود را درک یا تشخیص نمی دهند، بنابراین احساس می کنند که نیازی به درمان ندارند. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی که به درمان ادامه می دهند، احتمالاً برنامه های درمانی و راهنمایی های ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی خود را دنبال می کنند.

درمان تشنج الکتریکی

در مواردی که اسکیزوفرنی فرد پس از استفاده از برخی داروها بهبود نمی یابد، و فرد در معرض خطر آسیب رساندن به خود یا آسیب رساندن به دیگران است، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی ممکن است اضافه کردن درمان تشنج الکتریکی (ECT) را توصیه کنند. زمانی که اثربخشی دارو به تنهایی طول بکشد، این درمان می‌تواند باعث بهبود سریع شود.

هنگامی که سایر درمان‌ها جواب نمی‌دهند، ECT اغلب تنها درمانی است که می‌تواند مفید باشد، و زمانی که افراد در معرض خطر بالای خودکشی هستند، می‌تواند نجات‌بخش باشد. علی‌رغم این، استفاده از ECT رایج نیست، زیرا انگ سنگینی را به همراه دارد و تلویزیون، فیلم‌ها و سایر رسانه‌ها به ندرت در نشان دادن نحوه انجام این درمان دقیق هستند.

این درمان شامل استفاده از جریان الکتریکی است که به پوست سر شما اعمال می شود و قسمت های خاصی از مغز شما را تحریک می کند. این تحریک باعث تشنج کوتاهی می شود که می تواند به بهبود عملکرد مغز برای افراد مبتلا به افسردگی شدید، بی قراری و سایر مشکلات کمک کند. افرادی که ECT دریافت می کنند بیهوشی دریافت می کنند، بنابراین در هنگام انجام این روش در خواب هستند و دردناک نیست.

عوارض احتمالی درمان اسکیزوفرنی چیست؟

عوارض جانبی احتمالی درمان های اسکیزوفرنی تا حد زیادی به عوامل مختلفی بستگی دارد. این موارد شامل درمان هایی است که دریافت می کنید، سابقه پزشکی شما، شدت بیماری و موارد دیگر.

جلوگیری

چگونه می توانم خطر خود را کاهش دهم یا از این وضعیت پیشگیری کنم؟

از آنجایی که کارشناسان هنوز نمی دانند که چرا اسکیزوفرنی اتفاق می افتد، جلوگیری از آن یا کاهش خطر وقوع آن غیرممکن است.

چشم انداز / پیش آگهی

اگر این شرایط را داشته باشم چه انتظاری می توانم داشته باشم؟

اسکیزوفرنی وضعیتی است که در آن چشم انداز از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت است. افرادی که مبتلا به اسکیزوفرنی هستند با کار، روابط و مراقبت از خود دست و پنجه نرم می کنند. با این حال، با درمان، برخی قادر به کار، مراقبت از خود و داشتن روابط رضایت بخش هستند.

این وضعیت همچنین اغلب افراد را در چرخه‌ها تحت تاثیر قرار می‌دهد. این بدان معناست که بسیاری از افراد مبتلا به این عارضه دوره‌هایی را پشت سر می‌گذارند که عارضه تشدید می‌شود و علائم آن‌ها بسیار بدتر می‌شود، و به دنبال آن دوره‌ای که علائم بهبود می‌یابند، اما هنوز درگیری‌های مداوم دارند.

علیرغم اینکه این وضعیت چقدر جدی است، درمان این امکان را برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی فراهم می کند که با این بیماری زندگی کنند و تأثیر آن بر زندگی آنها را به حداقل برساند.

اسکیزوفرنی چقدر طول می کشد؟

اسکیزوفرنی یک بیماری مادام العمر است. در حالی که برخی از افراد تنها پس از یک یا دو دوره از این وضعیت بهبود می یابند، علائم اسکیزوفرنی می تواند به طور غیر قابل پیش بینی بازگردد. افراد با سابقه اسکیزوفرنی تا زمانی که علائم عود نکنند در حال بهبودی هستند.

چشم انداز این وضعیت چیست؟

اسکیزوفرنی خود یک بیماری کشنده نیست. با این حال، اثرات آن بر روی فرد می تواند منجر به رفتارهای خطرناک یا مضر هم برای خود و هم برای اطرافیان شود.

حدود یک سوم افراد مبتلا به اسکیزوفرنی علائمی دارند که با گذشت زمان بدتر می شوند. این می تواند به این دلیل اتفاق بیفتد که علائم آنها به درمان پاسخ نمی دهند، یا آن فرد برنامه های درمانی را به اندازه کافی برای مدیریت شرایط خود دنبال نمی کند. حدود ۱۰ درصد از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی با خودکشی می میرند.

افراد مبتلا به اسکیزوفرنی نیز در معرض خطر ابتلا به مشکلات مزمن سلامت، به ویژه بیماری قلبی هستند. آنها اغلب با مشکلاتی که به دلیل اختلالات طولانی مدت مصرف مواد روی می دهد نیز دست و پنجه نرم می کنند. بسیاری به دلیل مشکلات شغلی یا روابط نیز نمی توانند از خود مراقبت کنند و بسیاری در نهایت بی خانمان می شوند.

تقریباً یک سوم دیگر از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی به طور کلی به درمان پاسخ خواهند داد. با این حال، آنها هنوز دوره هایی خواهند داشت که علائم بازگشت و بدتر می شود. آنها همچنین ممکن است به دلیل دوره های قبلی این وضعیت، مشکلات طولانی مدت مانند مشکل تمرکز یا فکر کردن داشته باشند. با این حال، آنها به طور کلی زندگی عادی – یا عمدتاً عادی – خواهند داشت.

از یک سوم باقیمانده افراد مبتلا به این عارضه، حدود ۱۰ درصد بهبود می یابند و تا پایان عمر علائم عمده ای از این بیماری نخواهند داشت. حدود ۲۰ درصد دیگر نتیجه کلی مثبت خواهند داشت، به این معنی که به درمان پاسخ می‌دهند، علائم آن‌ها قابل کنترل است و زندگی خود را بدون تأثیر عمده از این وضعیت زندگی می‌کنند.

چگونه از خودم مراقبت کنم؟

افراد مبتلا به اسکیزوفرنی باید برای کمک به مراقبت از خود و مدیریت شرایط خود اقدامات زیر را انجام دهند:

داروها را طبق دستور مصرف کنید. یکی از حیاتی ترین کارهایی که یک فرد مبتلا به اسکیزوفرنی می تواند برای کمک به خود انجام دهد، مصرف داروهای خود است. اگر مبتلا به اسکیزوفرنی هستید، نباید بدون صحبت با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی، داروی خود را قطع کنید. قطع ناگهانی دارو اغلب بازگشت علائم روان پریشی را تسریع می کند. عوارض جانبی با داروهای ضد روان پریشی رایج است. با این حال، داروهای ضد روان پریشی بسیاری وجود دارد، بنابراین اغلب می توان با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود همکاری کرد تا دارویی را پیدا کنید که هم برای شما خوب باشد و هم عوارض جانبی حداقلی داشته باشد یا بدون عوارض باشد.

طبق توصیه به ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود مراجعه کنید. ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما برنامه‌ای برای دیدن آنها تنظیم می‌کند. این بازدیدها به ویژه برای کمک به مدیریت وضعیت شما مهم هستند.

علائم را نادیده نگیرید یا اجتناب نکنید. اسکیزوفرنی با تشخیص زودهنگام و درمان به احتمال زیاد پاسخ می دهد و نتیجه خوبی دارد.

از مصرف الکل و مواد مخدر تفریحی خودداری کنید. مصرف الکل و مواد مخدر می تواند علائم اسکیزوفرنی را بدتر کند و منجر به مشکلات دیگری شود. این شامل استفاده از داروهای تجویزی به روشی غیر از تجویز می شود.

چه زمانی باید به ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود مراجعه کنم؟

همانطور که توصیه می شود باید به ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود مراجعه کنید. همچنین اگر متوجه تغییر علائم خود شدید، مانند بدتر شدن علائم حتی اگر داروی خود را مصرف می کنید، باید آنها را ببینید. همچنین اگر عوارض جانبی داروهای شما باعث اختلال در زندگی شما شود، می توانید آنها را ببینید. ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما گاهی اوقات می‌تواند داروهای جایگزین یا درمان‌هایی را توصیه کند که ممکن است بدون ایجاد همان اثرات، وضعیت شما را بهتر درمان کنند.

منبع:

https://my.clevelandclinic.org/health/diseases/4568-schizophrenia

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/schizophrenia/diagnosis-treatment/drc-20354449

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.