چرا بیماران PTSD خاطرات ترس شدید را در خواب زنده می کنند؟

بازدیدها: ۵۴

در افراد مبتلا به PTSD، در طول خواب REM، سطح نوراپی نفرین و سروتونین بالا می ماند و توانایی مغز را برای مهار نورون های ابراز ترس از طریق ریتم های عصبی ارسال شده بین قشر جلوی مغز و آمیگدال کاهش می دهد. افراد مبتلا به PTSD برای خاموش کردن خاطرات ترس به ریتم های فرکانس بالاتر نیاز دارند. محققان می‌گویند باز کردن فرکانس‌های بالاتر از طریق درمان‌ می‌تواند به بازیابی کیفیت خواب در افراد مبتلا به PTSD کمک کند.

در طول دوره‌های خواب حرکت سریع چشم (REM)، فعالیت مغز اغلب شبیه به رفتار بیداری است. گاهی اوقات مغز در طول خواب REM بیشتر از زمانی که بیدار هستید فعال است. به همین دلیل است که خواب REM گاهی اوقات “خواب متناقض” نامیده می شود.برای کسانی که اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)را تجربه می‌کنند، این مرحله خواب بسیار فعال و معمولاً مملو از رویاهای احساسی است.

مغز درخواب معمولاً می تواند خاطرات عاطفی را زنده کند، آنها را پردازش کند و بار عاطفی آنها را حذف کند. این فرآیندی است که ممکن است با یک انگیزه تکاملی برای ارزیابی خاطرات مهم، از جمله خاطرات مرتبط با ترس توضیح داده شود.

اما در بیماران مبتلا به اختلال خواب پس از سانحه ، به نظر می‌رسد که مغز خواب‌های بد را شب‌به‌شب به‌منظور ارزیابی خاطرات ترس برمی‌گرداند، اما هرگز قادر به حذف بار احساسی آن‌ها نیست. پس چه چیزی مغز را در این حلقه گیر می کند؟

برای مطالعه جدیدی که توسط مجله علوم اعصاب منتشر شد، ویجایان تیمی را در ایجاد مدل‌های بیوفیزیکی از مغز خواب رهبری کرد تا در سطح مکانیکی عمیق‌تر بررسی کنند که چگونه مغز می‌تواند  یا ممکن است، با PTSD به طور موثر ترس را پردازش و خاموش کند.

در طول خواب REM، سطح انتقال دهنده های عصبی نوراپی نفرین و سروتونین معمولا کاهش می یابد. محققان با مدل‌های خود، سطوح پایین‌تر انتقال‌دهنده‌های عصبی را با توانایی مغز در مهار سلول‌های بیان ترس، از طریق ریتم‌هایی که بین قشر جلوی مغز و آمیگدال ارسال می‌شود، مرتبط کردند. سپس محققان بررسی کردند که چگونه سطوح ناقل عصبی غیر معمولی که در مغز بیمار مبتلا به PTSD در خواب دیده می‌شود، می‌تواند کار ترس‌آور این ریتم‌های مغزی را مختل کند.

با PTSD، سطوح انتقال دهنده های عصبی در طول خواب REM بالا می مانند. مدل‌های این تیم نشان می‌دهد که تحت این شرایط تغییریافته، ریتم‌های مغزی که معمولاً در افراد سالم مؤثر هستند، دیگر نمی‌توانند خاطرات ترس را مهار کنند. در عوض، به نظر می رسد مغز بیمار PTSD برای خاموش کردن خاطرات ترس به ریتم های با فرکانس بالاتر نیاز دارد.

محققان معتقدند که باز کردن این فرکانس‌های بالاتر می‌تواند به درمان‌ کمک کند تا کیفیت خواب را به افراد مبتلا به PTSD برگردانند.

 مراحل خواب

تصور می‌شود مرحله خواب برای پردازش خاطرات عاطفی مهم است و آزمایش‌ها نشان داده‌اند که تعاملات ریتمیک بین آمیگدال و قشر جلوی مغز در طول خواب REM بیان خاطرات مرتبط با ترس را کاهش می‌دهد. اما مشخص نیست که چگونه این کار می کند.

با توجه به اینکه بیشتر کار در علوم اعصاب به خواب غیر REM اختصاص داده شده است، “خواب REM بسیار سخت تر است.”

مدل‌های واقعاً خوبی وجود دارد که نشان می‌دهد خواب غیر REM چگونه می‌تواند خاطرات را تثبیت کند و چه نقشی در یادگیری و حافظه بازی می‌کند. اما وقتی در مورد REM صحبت می کنیم، هیچ مدل واقعی و خوبی در مورد چگونگی وقوع آن چیزها وجود ندارد.

ویجایان با ایجاد مدل‌های بیوفیزیکی خواب REM به دنبال تغییر آن بود و به تیمش امکان داد تا درباره آنچه به ریتم‌های مغز اجازه می‌دهد به پردازش حافظه عاطفی کمک کند – و اینکه چگونه PTSD آن را مختل می‌کند، بیشتر بیاموزند. این مدل ها به دانشمندان اجازه داد تا شرایط خواب REM را که به اعتقاد آنها می تواند کلید این سوال باشد، دستکاری کنند.

شروع با مدل‌هایی از شرایط خواب در مغز افراد سالم، تیم ویجایان سطوح نوراپی نفرین و سروتونین را پایین آورد تا نشان دهنده خواب REM باشد.

در نتیجه، فعل و انفعالات ریتمیک بین نورون‌ها در قشر جلوی مغز و نورون‌ها در آمیگدال، ارتباطات بین این دو ناحیه را تقویت کرد. ریتم های مغزی که از قشر جلوی مغز می آید به طور موثری از فعالیت سلول های حافظه ترس در آمیگدال جلوگیری می کند.

این تیم همچنین دریافتند که فرکانس خاصی از ریتم های مغزی به ویژه در مهار سلول های بیان ترس موثر است. هنگام وارد کردن فرکانس‌ها در محدوده ریتم‌های تتا معمولی برای انسان – چهار تا هشت هرتز – آنها دریافتند که ریتم‌های تتا با فرکانس پایین‌تر در حدود چهار هرتز به طور مؤثر ارتباطات بین نواحی جلویی و آمیگدال را تقویت می‌کنند.

سپس محققان خواب REM را در افراد مبتلا به PTSD مدلسازی کردند. مشخص است که PTSD باعث می شود سطح نوراپی نفرین در طول خواب REM بالا بماند. تیم ویجایان این شرایط را تقلید کردند و دریافتند که وقتی ریتم‌های مغزی چهار تا هشت هرتز را معرفی کردند، آن ریتم‌ها دیگر نمی‌توانند سلول‌های بیان ترس را سرکوب کنند.

قدرت بازیابی خواب

تیم دریافت که هنوز امیدی برای شکستن چرخه رویاهای پر از ترس وجود دارد. اگرچه فرکانس معمولی چهار تا هشت هرتز ریتم های مغزی نمی تواند کار مهار سلول های بیان ترس را انجام دهد، محققان فرکانس های دیگری را امتحان کردند. آنها دریافتند که در فرکانس بالاتر ۱۰ هرتز، ریتم های مغزی می توانند به طور موثری این سلول ها را در مدل PTSD مغز خوابشان مهار کنند.

ویجایان با مشخص کردن فرکانس‌های غیر معمول ریتم‌های مغزی که می‌تواند خاطرات ترس را در بیماران مبتلا به PTSD مهار کند، معتقد است که تیمش می‌تواند از روش‌های درمانی استفاده کند. گام بعدی آن‌ها این است که راه‌هایی را برای ایجاد تنظیمات در فرکانس‌های ریتم مغزی بیمار مبتلا به PTSD در خواب برای رسیدن به ریتم‌های مناسب برای آن‌ها بررسی کنند. انجام این کار با استفاده از چیزی که ویجایان آن را تحریک شنیداری پنهان می نامد امکان پذیر است.

ویجایان گفت: «این بدان معناست که من آن صداها را پخش می‌کنم و شما هنگام خواب از آن آگاه نیستید. این می تواند برای هر نوع اختلالی که خواب مختل می شود مفید باشد، نه تنها در PTSD، بلکه در آسیب مغزی تروماتیک یا بیماری پارکینسون. ایده این است که با القای پویایی عصبی دلخواه، می‌توانیم قدرت بازیابی خواب را درگیر کنیم.

منبع:

“Emotional Memory Processing during REM Sleep with Implications for Post-Traumatic Stress Disorder” by Sujith Vijayan et al. Journal of Neuroscience, 2023.